"فریادها را نمی توان تامدت مشخصی خفه کرد" و این است سخن خاتمی و این است رونوشتی مطابق اصل!هیچ قدرتی در طول تاریخ مدت زیادی نتوانسته در برابر دادخواهی مردم و در اصل مردم ایستادگی کند.چون قدرت واقعی در دستان مردم است مردمی که حکومتها از سوی آنها منصوب شده اند . این حکومتها فراموش می کنند که صاحبان اصلی جامعه و کشور و دولت کسی جز آحاد مردم نیست.به گردن کشی می پردازند و زمامداری را به صورت امری شخصی در می آورند و احساس مالکیت در آنها یکی از وجوه غالب می شود.یکی از اضلاع مثلثی که سعی در خفه کردن فریادها دارد ولی نمی خواهد ازدیگر سرنوشتها عبرت بگیرد که حکومتی مردمی و از مردم نباشد سرانجام با انفجار فریادها سرنگون خواهد شد.

پ.ن:خاتمی می آید او عزمش راجزم کرده که آنقدر بایستد تا پیروز شود.از نو بسازد و فریادها را تبدیل به لبخندی بر روی لبها کند.

دعوت یکی از دوستان و حال و هوای جالبی که تو نوشته هاش موج میزد باعث شد وسوسه بشم تجديد خاطره کنم. گرچه اصولا کلمات قاصرند از بیان احوالات ولی سعی می کنم این کوتاهی جزیی باشه.

دهه ی فجر برای من همیشه همراه بود با نوشتن نمایشنامه هایی با موضوع تکراری و کنکاش تو احوالات باطنی و ظاهری دانش آموزها برای اینکه بتونم از بینشون هنرپیشه های قابلی برای ایفای نقشها پیدا کنم گرچه همیشه نقش اول با خودم بود و این هم به این دلیل بود که فکر می کردم جز خودم کسی نمی فهمدش و نمی تونه خوب درش بیاره! بعد هم کلنجار با بچه هایی که هیچ وقت نقشها رو جدی نمی گرفتند برعکس من که انگار ایفای نقشم مهمترین کار باقی مونده ی زندگیمه! البته این روند ادامه داره و متاسفانه مردم هم چنان سعی دارند شوخی شوخی روزگار بگذرونند و با پی نبردن به کنه نقشهاشون باعث ایجاد معضلاتی بشن. بگذریم.نمایش تقریبا خوب از آب در میومد و هر فجری به سرعتی که میومد می گذشت. بماند که پدرم همیشه میرفت راهپیمایی تا حس ناسیونالیستی اش را نشان دهد و فقط همین .و آن وقتها که آسمان هم مثل حالا خسیس نبود و برف هم  اگر می آمد مردم سراسیمه میرفتند تا بگویند هنوز حامی انقلابیم و حالا .... حالا را نمی دونم.از دلها و نیات خبر ندارم.فقط میدونم که وقتی مدرسه می رفتم فرارسیدن دهه ی فجر  برام مثل تمام کاغذ رنگی هایی که  به دیوارها می زدیم جالب بود.ولی حالا مثل بادکنکهای قرمز و سفید سبزه با شادي پر ميشه ولي در طي زمان كوتاهي ...باااااااام......مي تركه.هنوز هم دوست دارم نمايشنامه بنويسم و نقش هايي رو به بقيه محول كنم. درست مثل انقلاب كه نمايشنامه اش را نوشت و نقشها را محول كرد. نقشهايي كه خيلي ها جدي اش نگرفتند و آنطور بازي كردند كه حسش بود!!!!!!!

چرا ما مجبوریم به قوانین و هنجارهایی که زمانی کاربرد داشتند ولی دیگر به درد جامعه ی امروز ما نمی خورند تن در بدهیم؟این سوال همیشه در ذهن من بود و روح عصیانگرم حاضر به قبول بسیاری از این عرفهای پوشالی و خالی از معنی نبوده و نیست! قوانین متهجر و ساختگی که آسیب جبران ناپذیری به ساختارهای الهی زندگی مان میزنند.به زبانی دیگر باید گفت ما اسیر بافته هایی هستیم که زمانی برای مهمی ایجاد شدند و زمانی کاربرد خود را از دست دادند و ما هم چنان با آنها درگیریم و این باعث میشود بدون آزادی روحی و روانی و در چنگال این مخلوقین نا کارآمد به ساختن زندگی قراردادی و از پیش تعیین شده بپردازیم.رویا هایمان را جدی نگیریم و شکل مطلوب زندگی را در چارچوب حد و مرزها بودن متصور شویم. همیشه به ما گفته اند باید میانه رو باشیم تا با افراط و تفریط از مسیر صحیح زندگی یا بهتر است بگوییم مسیری که همه میروند خارج نشویم.ما نباید به دنبال رویاهایمان برویم چون نصیبی جز نا کامی ندارد!از خطهای قرمزی که با قلم دیگران و به صلاحدید آنها کشیده شده عبور نکنیم چون متضرر می شویم و......درست به یاد دارم که در کودکی مجری برنامه ای به کودکان سفارش میکرد رویا بافی نکنند چون به هیچ جا نمی رسند!چه بخواهیم و چه نخواهیم ما هم در ماتریکسی پیش ساخته در دنیایی با قوانین و عرفهای مجازی زندگی می کنیم.و اگر کسی چشمهایش را بگشاید و به دنبال حقیقت برود بر او انگ دیوانگی میزنند او را متفاوت می خوانند و از اجتماعات طرد می کنند.در دنیای ما "آدمها" لباسی یک رنگ به تن دارند لباسی از حماقت که وادارشان می کند فقط به مسیری همگون از یافته های پوسیده تن در دهند.