این روزها...در این روزها که به شکل خفقان آوری با خود جوی از خود ستیزی و خودزنی را دارد...این روزها چون شرنگی تلخ در کام ماست و ذره ذره جان را از گلویمان بیرون میکشد و به دست هرزه ی افکار دوست نماهای داخلی میدهد تا به شکل دلخواهشان شکلش دهند و در نمایشنامه هاشان به معرض دیدبانی افکار عمومی بگذارند که حق را مثل همیشه ی تاریخ ناحق جلوه دهند.

اینها خود میزنند...اینها خودی میزنند..اینها هموطنانشان را قربانی تعصبات پوسیده شان در حوزه ی حکمرانی میکنند.اینکه اینها چطور میتوانند دموکراسی را با خفقان تعریف کنند خود بحثی جدا گانه را می طلبد ولی هر چند هم قدرت اجرایی این را داشته باشند که در بند کنند و جان بستانند باید بدانند که راه به جایی نخواهند برد زیرا با تجاوز به عنف...شکنجه...و اعمال خشونت آرمان مشترکی که در قلبها ظهور کرده است را نمی توانند خفه کنند.خداوند جان را به ما داده است تا در راه ارزشهایمان فدایش کنیم...

مطمئنا روزی خواهد رسید که دیگر رایزنی هایشان با حربه ی مقدس مآبی نتیجه ای نخواهد داد...مطمئنا مستمسک قرار دادن مقوله ای به نام امام زمان دیگر دلها را به سویشان باز نخواهد گرداند.دلها به سوی خبث باطن آنها متمایل نخواهد بود.

دیگر موضع نامعلوم و تعریف نشده ای به نام رهبری و ولایت فقیه به پیشبرد مقاصد شومشان کمک نمی کند.و اینکه"اندکی صبر سحر نزدیک است"